மொழி ஒரு ஒட்டுண்ணி ,
மொழி என்பது வெறும் தகவல் பரிமாற்றக் கருவி மட்டுமல்ல, அது ஒரு உயிரியல் ஒட்டுண்ணி .ஒரு ஒட்டுண்ணி எப்படி ஒரு
உயிரினத்தைச் சார்ந்து வாழ்ந்து, அதன் வளங்களைப் பயன்படுத்தி, அதன் நடத்தையைக் கட்டுப்படுத்துகிறதோ, அதேபோல்
மொழியும் உங்கள் நரம்பு மண்டலத்தில் குடியேறி, உங்கள் கவனத்தை ஈர்த்து, உங்களை அறியாமலேயே உங்கள் நடத்தையை
மாற்றுகிறது .
நாம் ஒரு ரோஜாப் பூவைப் பார்க்கிறோம் என்று வைத்துக்கொள்வோம். நம் கண்கள் அதன் நிறத்தையும் வடிவத்தையும்
உள்வாங்குவதற்கு முன்னரே, மூளையில் “ரோஜா” என்ற சொல் மின்னல் வேகத்தில் தோன்றிவிடுகிறது. இந்தச் சொல் தோன்றிய
அடுத்த நொடியே, “இது அழகான பூ”, “இதற்கு முட்கள் இருக்கும்”, “இது அன்பின் அடையாளம்” போன்ற மொழியால்
கட்டமைக்கப்பட்ட கருத்துக்கள் அணிவகுக்கின்றன.
உண்மையில் அந்தப் பூவின் மணம், அதன் இதழ்களின் மென்மை, அந்தத் தருணத்தின் காற்று என யதார்த்தம் மிகவும் விரிவானது.
ஆனால் “ரோஜா” என்ற ஒரு ஒற்றைச் சொல், அந்த ஒட்டுமொத்த அனுபவத்தையும் ஒரு சிறிய பெட்டிக்குள் அடைத்துவிடுகிறது.
இதனால் நாம் அந்தப் பூவை அதன் உண்மையான தன்மையுடன் (Raw Reality) பார்ப்பதை விட, மொழியால் தரப்பட்ட ஒரு “சுருக்கமான
விளக்கமாகவே” (Summary) பார்க்கிறோம்.
மொழியை ஒரு வண்ணக் கண்ணாடிக்கு ஒப்பிடலாம். நீங்கள் பச்சை நிறக் கண்ணாடி அணிந்திருந்தால் உலகம் பச்சையாகத்
தெரிவது போல, நீங்கள் கற்றுக்கொண்ட மொழியின் சொற்களும் வகைப்பாடுகளுமே உங்கள் உலகத்தைத் தீர்மானிக்கின்றன.
உதாரணமாக: “பனி” (Snow) என்ற சொல்லுக்கு எஸ்கிமோக்களிடம் பல பெயர்கள் உண்டு. அவர்கள் பனியைப் பார்க்கும் விதம், ஒரு
வெப்பமண்டல மனிதன் பனியைப் பார்க்கும் விதத்திலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டது. மொழி மாறும்போது யதார்த்தமும் மாறுகிறது.
இதை எப்படிக் கடப்பது?
உங்களைச் சுற்றியுள்ள ஏதேனும் ஒரு பொருளைப் பாருங்கள். இரண்டு வினாடிகள் அதற்குப் பெயரிட மறுத்துவிடுங்கள். அந்தப்
பொருளை வெறும் ஒரு ‘தோற்றமாக’ மட்டும் பாருங்கள். அந்தச் சிறு இடைவெளியில், மொழி எனும் ஒட்டுண்ணி இல்லாமல் நீங்கள்
உலகத்தை அதன் உண்மையான வடிவில் உணர முடியும்.
நீங்கள் ஒரு அழகான ஓவியத்தைப் பார்க்கிறீர்கள் என்று வைத்துக்கொள்வோம். அந்த ஓவியத்தின் அழகை நீங்கள் முழுமையாக
உணர்ந்து ரசிப்பதற்கு முன்பே, உங்கள் அகக் குரல் “ஆஹா, பிரமாதம்!” அல்லது “இது ஒரு நவீன ஓவியம் போல இருக்கிறது” என்று
பேசத் தொடங்கிவிடும்.
இந்தக் குரல் உங்களுடையது என்று நீங்கள் நம்புகிறீர்கள், ஆனால் இது உண்மையில் சமூகம், கல்வி மற்றும் கலாச்சாரம்
ஆகியவற்றால் உங்களுக்குள் செலுத்தப்பட்ட ஒரு “மொழியியல் மென்பொருள்” (Linguistic Software). இது ஒரு வர்ணனையாளர் போல,
நடக்கும் ஒவ்வொரு நிகழ்வையும் உடனுக்குடன் ‘பெயரிட்டு’ ஒரு கோப்பிற்குள் (Category) அடைத்துவிடுகிறது.
நமக்கு ஏற்படும் ஒரு உடல்ரீதியான உணர்வை (உதாரணமாக, படபடப்பு அல்லது வயிற்றில் ஒருவித சங்கடம்), நம் அகக் குரல்
உடனடியாக “பயம்” (Fear) என்று பெயரிடுகிறது. ஒருமுறை அந்த உணர்வுக்கு ஒரு பெயர் சூட்டப்பட்டுவிட்டால், அந்தப் பெயரோடு
இணைக்கப்பட்ட அனைத்து சமூகக் கருத்துக்களும் (எ.க: “பயப்படுவது பலவீனம்”) நம்மைச் சூழ்ந்து கொள்கின்றன.
உண்மையில், அந்த உணர்வு என்பது வெறும் ‘ஆற்றல் ஓட்டம்’ (Energy flow) மட்டுமே. ஆனால் மொழி அதற்குப் பெயர் சூட்டுவதன்
மூலம், அந்த உணர்வை நாம் எப்படி அனுபவிக்க வேண்டும் என்பதையும் தீர்மானிக்கிறது.
இந்தக் மனக் குரல் ஒரு நொடி கூட அமைதியாக இருக்க விரும்புவதில்லை. ஏனெனில், அது அமைதியாகிவிட்டால் நீங்கள்
யதார்த்தத்தை நேரடியாகப் பார்த்துவிடுவீர்கள். உங்கள் அகக் குரல் அமைதியாகும் அந்தச் சிறு இடைவெளியில் தான் உங்களின்
உண்மையான விழிப்புணர்வு (Pure Awareness) இருக்கிறது.
“உங்கள் தலையில் ஒரு குரல் ஒலிக்கிறது என்றால், அதை நீங்கள் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்று அர்த்தம். அப்படியென்றால்,
அந்தக் குரல் நீங்களா? அல்லது அதைக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கும் நீங்கள் நீங்களா?”
இந்த அகக் குரலை ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்துவதை விட்டுவிட்டு, அதுவே நாம் என்று நினைப்பது தான் “ஒட்டுண்ணியின்”
வெற்றி.
மொழி என்பது வெறும் தகவலைப் பகிரும் கருவி மட்டுமல்ல, அது உங்கள் மூளை தகவல்களைச் சேகரிக்கும் விதத்தையே
மாற்றியமைக்கிறது என்பதை இது உறுதிப்படுத்துகிறது.
சில பழங்குடி மொழிகளில் பச்சை மற்றும் நீல நிறத்திற்கு ஒரே பெயர்தான் இருக்கும் (இதை ‘Grue’ என்று அழைப்பார்கள்).
ஆச்சரியமான விஷயம் என்னவென்றால், அந்த மொழியைப் பேசுபவர்களிடம் நீல நிறத்தையும் பச்சை நிறத்தையும் பிரித்துக்
காட்டச் சொன்னால், அவர்கள் மூளை அந்த வித்தியாசத்தைக் கண்டறிய அதிக நேரம் எடுத்துக்கொள்ளும் அல்லது அந்த
வித்தியாசத்தை அவர்களால் பார்க்கவே முடியாது.
நமது மொழியில் இடது, வலது, முன், பின் என்று கூறுகிறோம். ஆனால் ஆஸ்திரேலியாவின் ‘Kuuk Thaayorre’ போன்ற சில மொழிகளில் இடது-வலது என்ற சொற்களே கிடையாது; அவர்கள் எப்போதும் வடக்கு, தெற்கு, கிழக்கு, மேற்கு என்ற திசைகளையே பயன்படுத்துகிறார்கள். இதனால், அந்தப் பழங்குடி மக்கள் ஒரு இருட்டு அறைக்குள் இருந்தாலும் திசையைத் துல்லியமாக அறியும் திறன் கொண்டவர்களாக இருக்கிறார்கள். அவர்களின் மொழி அவர்களின் மூளையை எப்போதும் திசைகளை நோக்கி விழிப்புடன் இருக்கச் செய்கிறது.
நாம் காலத்தை ஒரு நேர்க்கோடாகப் பார்க்கிறோம் (நேற்று – இன்று – நாளை). ஆனால் சில மொழிகளில் காலத்தைப் பார்க்கும் விதம் முற்றிலும் வேறுபட்டது. மொழி மாறும்போது, கடந்த காலத்தைப் பற்றிய நமது வருத்தமும் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய நமது பயமும் கூட அந்த மொழியின் கட்டமைப்பைப் பொறுத்தே அமைகின்றன.
”உன் மொழியின் எல்லைகளே உன் உலகத்தின் எல்லைகள்.” – -லுட்விக் விட்ஜென்ஸ்டைன் (Ludwig Wittgenstein)
இதன் ஆழமான உண்மை:
நாம் ஒரு “சுயாதீனமான” உலகத்தில் வாழ்வதாக நினைக்கிறோம். ஆனால் உண்மையில் நாம் நமது மொழியால் செதுக்கப்பட்ட ஒரு “நிழல் உலகத்தில்” தான் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். மொழி நமக்கு எதைக் காட்டுகிறதோ அதைத்தான் நாம் ‘உண்மை’ என்று நம்புகிறோம்.
நாம் “நான்” என்று எதை அழைக்கிறோமோ, அது உண்மையில் ஒரு “மொழியியல் கட்டுமானம்”
குழந்தைப் பருவத்திலிருந்தே சமூகம் நமக்கு முத்திரைகளை வழங்கத் தொடங்குகிறது. “நீ புத்திசாலி”, “அவன் பிடிவாதக்காரன்”, “இவள் அமைதியானவள்” என மற்றவர்கள் சொல்லும் சொற்களை நம் மூளை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்கிறது. காலப்போக்கில், இந்தச் சொற்கள் நம் நரம்பு மண்டலத்தில் ஆழமாகப் பதிந்துவிடுகின்றன.
நாம் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலையும் இந்த முத்திரைகளின் அடிப்படையிலேயே மதிப்பிடுகிறோம். உதாரணமாக, “நான் ஒரு கோபக்காரன்” என்ற முத்திரையை நீங்கள் ஏற்றுக்கொண்டால், உங்கள் கோபம் உங்களின் இயல்பாக மாறிவிடுகிறது. உண்மையில் அந்த உணர்வு தோன்றி மறையும் ஒன்று, ஆனால் மொழி அதை உங்கள் ‘அடையாளமாக’ மாற்றி விடுகிறது.
”நான் இப்படித்தான்” என்று நாம் சொல்லும்போது, உண்மையில் நாம் ஒரு சிறைக் கதவை நமக்குப் பின்னால் பூட்டிக்கொள்கிறோம். ஒரு சொல் ஒரு எல்லையை உருவாக்குகிறது. அந்த எல்லைக்கு வெளியே நம்மால் சிந்திக்கவோ செயல்படவோ முடிவதில்லை.
உதாரணம்: “நான் ஒரு தோல்வியாளன்” என்ற சொல் ஒரு சிறை என்றால், அந்தச் சொல்லுக்குள் இருக்கும் வரை உங்களால் வெற்றியை நோக்கிய ஒரு முயற்சியைக் கூட எடுக்க முடியாது. ஏனெனில் உங்கள் மொழி உங்களின் சாத்தியக்கூறுகளை (Possibilities) ஏற்கனவே வரையறுத்துவிட்டது.
நீங்கள் இன்று ஒரு தமிழராக, ஒரு குறிப்பிட்ட மதத்தைச் சார்ந்தவராக அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட கொள்கை உடையவராக இருப்பதற்குக் காரணம், நீங்கள் வளர்ந்த சூழலில் புழங்கிய மொழிதான்.
நீங்கள் வேறு ஒரு கண்டத்தில், முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு மொழியைப் பேசும் மக்களிடையே வளர்ந்திருந்தால், இன்று உங்களிடம் இருக்கும் விருப்பு வெறுப்புகள், பயங்கள், லட்சியங்கள் எதுவுமே இருந்திருக்காது. உங்கள் “சுய அடையாளம்” என்பது வெறும் தற்செயலாக உங்களுக்கு அமைந்த மொழியியல் சூழலின் விளைவுதான்.
உங்கள் அடையாளம் நிலையானது அல்ல. அது மொழியால் கட்டப்பட்டது என்றால், மொழியைத் தாண்டிச் செல்லும்போது அந்த அடையாளமும் கரைந்துவிடும். பெயர்கள், பதவிகள் மற்றும் முத்திரைகள் இல்லாத ஒரு நிலையில் நீங்கள் யார்? அந்த விடைதான் உங்களின் உண்மையான இருப்பு.
இந்த “சுய அடையாளம்” பற்றிய உங்கள் பார்வை எப்படி இருக்கிறது? “நான்” என்பது ஒரு மாறாத உண்மையா அல்லது மொழியால் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு பிம்பமா?
வாழ்க்கையின் மிக முக்கியமான தருணங்களில்—ஒரு குழந்தையின் முதல் அழுகையைக் கேட்கும்போதோ, ஒரு பேரதிர்ச்சியைச் சந்திக்கும்போதோ, அல்லது இமயமலையின் பிரம்மாண்டத்தைப் பார்க்கும்போதோ—நம் மூளை சில நொடிகள் ஸ்தம்பித்துவிடுகிறது. அங்கே “அழகு”, “பயம்”, “வியப்பு” போன்ற எந்தச் சொல்லும் அந்த அனுபவத்திற்கு நியாயம் செய்ய முடியாது.
அந்தத் தருணத்தில் மொழி எனும் ஒட்டுண்ணி (Parasite) மௌனமாகிறது. ஏனெனில் அந்த அனுபவத்தின் வேகம் மற்றும் ஆழம், மொழியின் மெதுவான வேகத்தை விடப் பல மடங்கு அதிகம்.
பொதுவாக நாம் உலகை ஒரு “விளக்கத்தின்” வழியாகவே பார்க்கிறோம். ஆனால் மொழியற்ற தருணங்களில், நாம் உலகை நேரடியாக (Directly) அனுபவிக்கிறோம். அங்கே பார்ப்பவன் வேறு, பார்க்கப்படும் பொருள் வேறு என்ற பிரிவினை மறைந்து, ஒரு முழுமையான “இருப்பு” மட்டுமே எஞ்சுகிறது.
அந்தச் சில நொடிகள் அல்லது நிமிடங்களில் உங்களுக்குப் பெயர் கிடையாது, மதம் கிடையாது, கடந்த கால கவலைகளோ வருங்காலத் திட்டங்களோ கிடையாது. நீங்கள் வெறும் ஒரு “விழிப்புணர்வாக” (Awareness) மட்டுமே இருக்கிறீர்கள்.
மொழி மீண்டும் வரும்போது, அந்தப் பிரம்மாண்டமான அனுபவத்தைச் சுருக்கி, “அது ரொம்ப நல்லா இருந்தது” என்று ஒரு சிறிய வாக்கியமாக மாற்றிவிடுகிறது. அந்த வாக்கியம் ஒருபோதும் அந்த அனுபவத்திற்கு ஈடாகாது.
உதாரணம்: நீங்கள் ஒரு சுவையான பழத்தைச் சாப்பிடுகிறீர்கள். அதன் சுவையை நீங்கள் நாவால் உணரும் அந்த நொடி ‘மொழியற்றது’. ஆனால் சாப்பிட்டு முடித்த பின் “இனிப்பாக இருக்கிறது” என்று சொல்லும்போது, நீங்கள் அந்த அனுபவத்திலிருந்து வெளியே வந்து, மொழியின் எல்லைக்குள் விழுந்துவிடுகிறீர்கள்.
இந்த மொழியற்ற தருணங்கள் நமக்கு ஒரு உண்மையை உணர்த்துகின்றன: நாம் மொழிக்கு அப்பாற்பட்டவர்கள். மொழி என்பது ஒரு சட்டை போன்றது; அதை நாம் கழற்றி வைத்தாலும் நம்முடைய இருப்பு (Existence) அப்படியேதான் இருக்கும்.
இந்தத் தருணங்களை நாம் தியானம் அல்லது ஆழ்ந்த அமைதியின் மூலம் தற்செயலாக அல்லாமல், உணர்வுப்பூர்வமாகவும் எட்ட முடியும்.
நீங்கள் அந்தக் குரலோடு உங்களை அடையாளப்படுத்திக் கொள்ளும் வரை (Identification), அந்த ஒட்டுண்ணி உங்களை ஆட்சி செய்யும். ஆனால், “ஆஹா… அந்தக் குரல் இப்போது பேசுகிறதே” என்று நீங்கள் அதைக் கவனிக்கத் தொடங்கும் அந்த நொடியில், அதன் அதிகாரம் குறையத் தொடங்குகிறது.
இந்த உலகம் நமக்கு ஒரு திரைக்கதையை (Script) வழங்கியுள்ளது: “நீ இப்படித்தான் வாழ வேண்டும், இதையெல்லாம் அடைய வேண்டும், இதற்காக வருத்தப்பட வேண்டும்.” மொழிதான் இந்த ஸ்கிரிப்டை எழுதப் பயன்படும் மை.
நாம் எப்போது மொழியின் எல்லைகளைக் கவனிக்கிறோமோ, அப்போது அந்த ஸ்கிரிப்ட் நம்முடையது அல்ல என்பதை உணரத் தொடங்குகிறோம். இந்த விழிப்புணர்வு ஏற்பட்டால்:
பயம் மற்றும் கவலை குறையும்: ஏனெனில் கவலை என்பது மொழியால் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு எதிர்காலக் கற்பனை.
ஒரு பூவை, ஒரு மனிதனை, ஒரு சூழலை எந்த முன்முடிவுகளும் (Prejudices) இல்லாமல் அப்படியே பார்க்க முடியும்.
மொழி என்பது யதார்த்தத்தின் ஒரு “வரைபடம்” (Map) போன்றது. வரைபடம் ஒருபோதும் உண்மையான நிலப்பரப்பு ஆகாது. வரைபடத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருப்பவன் உண்மையான காட்டை அனுபவிக்க முடியாது. மொழியை ஓரம் தள்ளிவிட்டுப் பார்க்கும்போது, உலகம் ஒரு புகைப்படமாகத் தெரியாமல், உயிருள்ள ஒரு பிரவாகமாகத் தெரியும்.
”யதார்த்தத்திற்கு மொழி தேவையில்லை; ஆனால் மொழிக்கு யதார்த்தம் தேவை.”
மௌனம் என்பது வெறும் சத்தம் இல்லாத நிலை அல்ல; அது மொழி எனும் ஒட்டுண்ணி இல்லாத நிலை. அந்த மௌனத்தில் தான் நீங்கள் யார் என்ற உண்மையான விடை இருக்கிறது.
