“கொக்கென்று நினைத்தாயோ கொங்கணவா?”
கொங்கணச் சித்தர் ஒரு மரத்தடியில் ஆழ்ந்த நிஷ்டையில் அமர்ந்திருந்தார். அச்சமயம் வானில் பறந்த ஒரு கொக்கு இட்ட எச்சம் அவர் திருமேனியின் மீது விழுந்தது.
இதனால் தவம் கலைந்த கொங்கணர், கடுமையான சினத்துடன் தன் கண்களைத் திறந்து அக்கொக்கை உற்று நோக்கினார்.
பல்லாண்டுகால தவப்பயனால் திரண்டிருந்த யோகாக்கினியின் ஆற்றல் அவரது விழிப்பார்வையில் வெளிப்பட, அந்தப் பார்வை பட்ட மாத்திரத்திலேயே அக்கொக்கு எரிந்து சாம்பலானது.
தவக்கனலின் தாக்கத்தால் ஏற்பட்ட பசியைப் போக்கிக்கொள்ள, சித்தர் அருகில் இருந்த ஒரு இல்லத்திற்குச் சென்று பிக்ஷை கோரினார்.
அவ்வில்லத்தின் தலைவி, தன் இல்லறக் கடமையாகவும் தலையாய அறமாகவும் கருதி, தன் கணவருக்கு அன்னமிட்டுப் பணிவிடை செய்து கொண்டிருந்தாள்.
கணவனுக்கான பணிவிடைகளை முழுமையாக நிறைவு செய்த பின்னரே அவளால் சித்தருக்கு அன்னம் கொண்டுவர இயன்றது.
இதனால் சிறிது நேரம் வாசலில் காத்திருக்க நேர்ந்தது.
தாமதத்தால் கோபமடைந்த கொங்கணர், முன்னதாகக் கொக்கை எரித்த அதே உக்கிரப் பார்வையோடு அப்பெண்ணை ஏறிட்டார்.
ஆனால், அவரது தவப்பார்வையின் தாக்கம் அப்பெண்ணை எவ்விதத்திலும் பாதிக்கவில்லை.
மாறாக, அவள் புன்முறுவலுடன் சித்தரை நோக்கி, “கொக்கென்று நினைத்தாயோ கொங்கணவா?” என்று வினவினாள்.
காட்டுக்குள் யாரும் அறியாமல் நிகழ்ந்த சம்பவத்தை, இல்லத்திற்குள்ளேயே வாழ்ந்துவரும் இந்தச் சாமானியப் பெண் எவ்வாறு துல்லியமாக உணர்ந்தாள் என்று சித்தர் வியந்து திகைத்தார்.
தன் ஞானக் கண்ணால் நோக்கியபோது, இல்லற தர்மத்தையும் பதிபக்தியையும் செவ்வனே கடைப்பிடித்து வாழ்ந்ததாலேயே அவளுக்கு இந்த எல்லையற்ற உள்ளுணர்வும் ஞான ஆற்றலும் கைகூடியுள்ளது என்பதை அவர் உணர்ந்து கொண்டார்.
மரபுவழிச் செய்திகளின்படி, கொங்கணச் சித்தரின் அகந்தையை அகற்றி மெய்யறிவை உணர்த்திய அந்த உத்தமி திருவள்ளுவரின் மனைவியான வாசுகி அம்மையார் என்று பெருவாரியாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது.
இக்கதையில் இரண்டு முக்கிய விஷயங்களை நாம் கவனிக்கவேண்டும்.
முனிவர்களும் தவயோகிகளும் ஆழ்ந்த தவநிலையான நிஷ்டையில் லயித்திருக்கும் வேளையில், எவ்வித இடையூறோ பேரிரைச்சலோ விளைவிக்காமல் விலகியிருப்பதே மரபாகும்.
அளப்பரிய மன ஒருமுகப்பாட்டுடன் நிகழ்த்தப்படும் தவமானது இடையில் கலைக்கப்பட்டால், அதனால் எழும் ஆற்றல் சீற்றமாகவும் சாபமாகவும் உருப்பெறும் இயல்புடையது.
இரண்டாவது தவ வலிமை, மந்திர ஆற்றல் ஆகியவற்றைக் காட்டிலும் சுயநலமற்ற கடமையுணர்வும், தூய இல்லற நெறியும் எளிய மனிதர்களுக்கும் ஆன்மீகப் பேரொளியையும் ஞானத்தையும் பெற்றுத் தரும் என்பதை நாம் உணரவேண்டும்.
அதன்படி இந்நிகழ்வுக்குப் பின்னரே, உண்மை ஞானத்தையும் துறவறத்தின் மேன்மையையும் மேலும் உணர்வதற்காக அப்பெண்ணின் வழிகாட்டுதலின்படி கொங்கணர் தன் பயணத்தைத் தொடர்ந்ததாக வரலாற்று ஐதீகங்கள் கூறுகின்றன.
