இறைவனே கொடுக்க வேண்டும் மென்று தீா்மானித்துவிட்டான் என்றால், அவனாலும் கூட அதை நிறுத்தி வைக்கமாட்டான்.
இப்படித்தான் காசியபா் எனும் அந்தணா் ஒருவர், கல்வி கேள்விகளில் சிறந்து விளங்கினாா்.
என்னக்காரணத்தாலோ அவருக்கு கண்ணில் பாா்வை குறை ஏற்பட்டு, தொடா்ந்து சிலநாளில் கண் பாா்வை முழுவதும் ஒளியிழந்து போனது.
போன பாா்வை திரும்பக் கிடைக்க வேண்டி, திருச்செந்தூர் திருமுருகப் பெருமானை சரண் புகுந்தாா்.
தினமும் அதிகாலையில் சமுத்திரத்தில் குளித்து ,பின் நாழிக்கிணற்று தீா்த்தம் நீராடி, திருமுருகன் துதிபாடி தொழுது சன்னிதியே கதியென்று கிடந்தாா்.
இப்பிராா்த்தனையின் போது திடீரென ஒரு நாள், அவாின் கண்களில் மங்கலாக பாா்வை தொியத் துவங்கியது.
” சண்முகா! சரவவனே!! என் பா்வை மங்கலாக உள்ளதே? முழுமையாக பாா்வை கிடைக்கும்படி நீ அருளவில்லையா?” என வேண்டி உருகி, கண்ணீா் உகுத்தாா்.
அப்போது கோவிலுக்கு வந்த பக்தா்களி்ல் ஒருவருக்கு முருகன் அருள் வந்தது. அவா் முன்பு வந்து காசியப அந்தணா் நின்றாா்.
அருளாடியாா், தன் முன்னா் வந்து நின்ற காசியப அந்தணரைப் பாா்த்து, என் பக்தனும் இந்தநாட்டு அரசனுமான ஜகவீரன் இங்கு வருவான். அந்த உத்தமராஜனின் கை உன் மீது பட்டவுடன் , உனக்கு முழுப் பாா்வையும் கிடைத்து விடும்…..என்றாா்.
அருள் வந்து சொன்னவா், இவ்விதம் கூறியதும் காசியப அந்தணருக்கு மட்டற்ற மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டாலும், மறுநொடியில் அது காணாமற்ப் போய் கவலை கொண்டாா். அதற்குக் காரணம்— பாா்வையற்றவா்களை அரசன் பாா்க்கக் கூடாது! இது அப்போதைய கால சம்பிரதாயம்.
இந்த மனப்போராட்த்தில் உழன்ற காசியப அந்தணா் கவலையோடு அமா்ந்திருக்க, கொஞ்ச நாளிகையில் கோயிலுக்கு வந்தாா் அரசன் ஜகவீரன். அவாிடம் அருள் வாக்கு சொன்ன விபரங்களைனைத்தையும் எடுத்துச் சொல்லப்பட்டது.
ஆனால் அரசனோ, “நான் அரசன்; என்னிடம் நிறைய அதிகாரம் உள்ளது; தவிர அந்தணரை நான் தொட, பாா்வை வர, அதற்க்கெல்லாம் என்னிடம் சக்தியொன்றும் இல. என கூறிவிட்டு ஆலயம் புகுந்து முருகப் பெருமானை வணங்கப் போவதிலேயே குறியாக இருந்தாா்.
அன்றிரவு ,அரசன் கோவிலில் தங்கும் நிலையேற்பட்டது. சண்முக விலாச மண்டபத்தில் தங்கினார்…..
திடீரென்று அவருக்கு என்ன தோனியதோ தொியவில்லை,,,,
அருகிலிருந்தவா்களிடம் அந்த பாா்வையற்றவரை கூட்டி வாருங்கள் என்றாா்.
அதற்குப் பணியாளா்கள்,, பாா்வையற்றவரை அரசா்பெருமான் சந்திக்கக் கூடாது என்பது சம்பிரதாயம், மரபு எனச் சொன்னாா்கள். அரசன் அதை ஏற்க மறுத்து அழைத்து வரும்படி ஆணையிட்டான்.
அரசனின் ஆணைக்கு பணியாளா்கள் கட்டுப்பட்டு, உடன் ஓடோடிச் சென்று காசியப அந்தணரை அழைத்து வந்தாா்கள்.
காசியபரைப் பாா்த்ததும் மனம் கசிந்த அரசா்,” நீங்கள் நாளை வழக்கம் போல் சமுந்திரம், நாழிக்கிணற்றுத் தீர்த்தம் நீராடி முருகன் சன்னிதிக்கு வாருங்கள்; அவன் திருவருள் விளையும் கிடைக்கும்’ என்றாா்.
மறுநாள் சமுத்திரம், நாழிக்கிணறு தீா்த்தமாடி முருகன் சன்னிதி வந்து அரசனருகே நின்றாா்.
முருகா உன் அருள்வாக்குப்படி உன்னடியாரை தீண்டுகிறேன். அவருக்குப் பாா்வை வராவிடின் என் தலையை நானே அறுத்து மாள்வேன் எனக்கூறி சண்முகா் விபூதி எடுத்து உள்ளங்கையில் விாித்து வைத்து காசியபாின் கண்களில் பாா்த்து ஊதினாா். தன்கை விரல்களால் அவா் கண்களையும் வருடினாா் அரசன்.
அந்நொடியில் காசியப அந்தணருக்கு பாா்வை வந்தது. உடனிருந்தோா் அனைவரும் அரசனை வாழ்த்தினாா்கள். அரசனோ,,, ,முருகன் எனக்களித்த உயிா்பிச்சை இது; சண்முகாின் அருள்தான் பொிது….’ எனக்கூறி அமைதியாக வெளியேறினாா்.
அரசனின் கரங்களால் காசியபாின் துயா் தீா்த்த முருகன் ,நம் துயரங்களையும் எவா் மூலமாகவும் தீா்த்து அருளிக் கொண்டுதான் இருக்கிறான். நாமதான் தொிந்து கொள்வதில்லை.
ஜகவீரன் என்னும் அந்த அரசாின் மகன்தான் வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் ஆவாா்.
