மகரிஷி தாதீச்சியின் உடல் தகன மைதானத்தில் தகனம் செய்யப்பட்டபோது, அவரது மனைவி தனது கணவரிடமிருந்து பிரிவைத்
தாங்க முடியாமல், தனது 3 வயது மகனை அருகிலுள்ள ஒரு பெரிய அரச மரத்தின் குழியில் வைத்து, சிதையில் அமர்ந்தார்.
இந்த வழியில் மகரிஷி தாதீச்சியும் அவரது மனைவியும் பலியிடப்பட்டனர், ஆனால் அரச மரத்தின் குழியில் வைக்கப்பட்டிருந்த
குழந்தை பசி மற்றும் தாகத்தால் அழத் தொடங்கியது. எதுவும் கிடைக்காததால், அந்தக் குழியில் விழுந்த அரச இலைகளை (பழங்கள்)
சாப்பிட்டு அவர் வளரத் தொடங்கினார். காலப்போக்கில், அரச இலைகள் மற்றும் பழங்களை சாப்பிட்டதன் மூலம் குழந்தையின்
உயிர் எப்படியோ பாதுகாக்கப்பட்டது.
ஒரு நாள் தேவரிஷி நாரதர் அங்கு சென்றார். அரச மரத்தின் குழியில் குழந்தையைப் பார்த்து, நாரதர் அவரிடம் அவரது அடையாளம்
பற்றி கேட்டார்-
நாரத்- குழந்தை, நீ யார்?
குழந்தை- இதைத்தான் நானும் தெரிந்து கொள்ள விரும்புகிறேன்.
நாரத்- உன் பெற்றோர் யார்?
குழந்தை- இதைத்தான் நான் தெரிந்து கொள்ள விரும்புகிறேன். பின்னர் நாரதர் அவரை ஒருமுகப்படுத்திய பார்வையுடன் பார்த்தார்.
நாரதர் ஆச்சரியப்பட்டு, “ஓ பையா! நீ மகா தாதா மகரிஷி ததீச்சியின் மகன். உன் தந்தையின் எலும்புகளிலிருந்து ஒரு இடி
மின்னலை உண்டாக்கித்தான் தேவர்கள் அசுரர்களை வென்றார்கள்” என்றார். நாரதர் உன் தந்தை தாதீச்சி 31 வயதில் இறந்துவிட்டார்
என்று கூறினார்.
பையன்- என் தந்தையின் அகால மரணத்திற்கு என்ன காரணம்?
நாரதர்- உன் தந்தை சனி தேவனின் செல்வாக்கின் கீழ் இருந்தார்.
பையன்- எனக்கு ஏற்பட்ட பேரழிவுக்கு என்ன காரணம்?
நாரதர்- சனி தேவனின் செல்வாக்கு.
இதைச் சொன்ன பிறகு, தேவரிஷி நாரதர், அரச இலைகள் மற்றும் பசுவின் சாணத்தை சாப்பிட்டு வாழ்ந்த சிறுவனுக்கு பிப்பலதன் என்று பெயரிட்டு அவனுக்கு தீட்சை அளித்தார்.
நாரதர் சென்ற பிறகு, நாரதர் சொன்னபடி, சிறுவன் பிப்பலதன், பிரம்மாவிடம் கடுமையான தவம் செய்து அவரை மகிழ்வித்தான். பிரம்மா ஜி குழந்தை பிப்பலாட்டிடம் ஒரு வரம் கேட்கச் சொன்னபோது, பிப்பலாட் தனது பார்வையால் எதையும் எரிக்கும் சக்தியைக் கேட்டார்.
பிரம்மா ஜியிடமிருந்து வரத்தைப் பெற்றவுடன், முதலில் பிப்பலாட் சனி தேவரை அழைத்து அவரை முன் நிறுத்தினார், அவர் முன்னால் இருப்பதைக் கண்டதும், அவர் கண்களைத் திறந்து அவரை எரிக்கத் தொடங்கினார்.
சனி தேவ் தனது உடலுடன் எரியத் தொடங்கினார். பிரபஞ்சத்தில் ஆரவாரம் எழுந்தது. அனைத்து கடவுள்களும் சூரியனின் மகன் சனியைப் பாதுகாக்கத் தவறிவிட்டனர். தனது மகன் தனது கண்களுக்கு முன்பாக எரிவதைக் கண்ட சூரியன் கூட, தன்னைக் காப்பாற்றும்படி பிரம்மா ஜியிடம் கெஞ்சத் தொடங்கினார்.
கடைசியாக பிரம்மா ஜியே பிப்பலாட்டின் முன் வந்து சனி தேவை விடுவிக்கச் சொன்னார், ஆனால் பிப்பலாட் தயாராக இல்லை. ஒரு வரத்திற்குப் பதிலாக இரண்டு வரங்களைக் கேட்கும்படி பிரம்மா ஜி கேட்டார். பின்னர் பிப்பலாட் மகிழ்ச்சியுடன் பின்வரும் இரண்டு வரங்களைக் கேட்டார்-
1- பிறப்பு முதல் 5 ஆண்டுகள் வரை, எந்த குழந்தையின் ஜாதகத்திலும் சனிக்கு இடமில்லை. அதனால் வேறு எந்த குழந்தையும் என்னைப் போல அனாதையாக மாறாது.
2- அரச மரம் எனக்கு அனாதையான அடைக்கலம் அளித்துள்ளது. எனவே, சூரிய உதயத்திற்கு முன் அரச மரத்திற்கு தண்ணீர் வழங்குபவர் சனியின் மகாதசத்தால் பாதிக்கப்படமாட்டார். பிரம்மா ‘ததாஸ்து’ என்று வரம் கொடுத்தார். பின்னர் பிப்பலாத் தனது பிரம்மதண்டத்தால் அவரது கால்களைத் தட்டி எரியும் சனியை விடுவித்தார்.
இதனால் சனிதேவின் பாதங்கள் சேதமடைந்தன, மேலும் அவரால் முன்பு போல் வேகமாக நடக்க முடியவில்லை. எனவே, அன்றிலிருந்து, சனி “ஷனை:சரதி யஹ் ஷனைச்சர:” என்று அழைக்கப்படுகிறார், அதாவது மெதுவாக நடப்பவர் சனி, மேலும் நெருப்பில் எரிவதால், சனியின் உடல் கருப்பாகி, அவரது கைகால்கள் சிதைந்தன.
தற்போது, சனியின் கருப்பு சிலையையும் அரச மரத்தையும் வழிபடுவதற்கான மதக் காரணம் இதுதான். பின்னர், பிப்பலாத் பிரஷ்ண உபநிஷத்தை இயற்றினார், இது இன்றும் ஒரு பெரிய அறிவுக் களஞ்சியமாக உள்ளது…..
