Agara Shri Jagannatha Swamy Temple அகரா ஸ்ரீ ஜகந்நாத சுவாமி கோவில்
சனாதன இந்து சமயத்தின் பரப்பில், ஆதி சங்கராச்சாரியாரால் நிறுவப்பட்ட அனைத்து தீர்த்தங்கள் மற்றும் பீடங்களுள்,
‘ஸ்ரீக்ஷேத்ர பூரி’ (அல்லது புருஷோத்தம பூரி) ஒரு தனிச்சிறப்பு மிக்க இடத்தைப் பெறுகிறது. இந்தத் தர்மத்தின் தலைமைத்
தெய்வமாக ஸ்ரீ ஜகந்நாதர் திகழ்கிறார்.
எனவே, இந்தியா முழுவதும் மட்டுமின்றி, பரந்து விரிந்த இப்பிரபஞ்சமாகிய உலகெங்கிலும் நாம் காணும் அனைத்து தலைமைத்
தெய்வங்கள், தேவர்கள் மற்றும் தேவியர்களுள் அவரே பரம்பொருளாக, சர்வோத்தமராக விளங்குகிறார்.
முதற்கண், எனது இந்த விவாதம் ஒடியா மொழியில் அமைந்துள்ள (பண்டைய மற்றும் நவீன காலத்தைச் சேர்ந்த) புராண
இலக்கியங்களை மட்டுமே மையமாகக் கொண்டிருக்கும் என்பதைத் தெளிவுபடுத்த விரும்புகிறேன்; ஏனெனில், அனைத்துப்
புராணங்களும் ஒடியா கவிஞர்கள் மற்றும் எழுத்தாளர்களால் ஒடியா மொழியில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளன.
சமஸ்கிருதப் புராணங்களின் மொழிபெயர்ப்புகள் மட்டுமின்றி, சில புராணங்கள் ஒடியா எழுத்தாளர்களால் நேரடியாக ஒடியா
மொழியிலேயே இயற்றப்பட்டும் உள்ளன.
யாஸ்கரின் கருத்தின்படி, “பண்டைய காலத்தில் நிகழ்ந்தவையே புராணம்” ஆகும். பாணினியின் கருத்தின்படி, “பண்டைய
காலத்தில் நிகழ்ந்திருப்பினும், தற்காலத்திலும் உயிர்ப்புடன் விளங்குவதாகத் தோன்றுவதே புராணம்” ஆகும்.
‘வாயு புராணத்தின்’ கூற்றுப்படி, “பண்டைய காலத்தில் உயிர்ப்புடன் இருந்து, பரவலாகப் பேசப்பட்டு வந்த நிகழ்வுகளே புராணம்”
என்று அழைக்கப்படுகின்றன.
வேத வியாசர் பதினெட்டு புராணங்களை இயற்றினார். அவை: மத்ஸ்ய, கூர்ம, லிங்க, சிவ, ஸ்கந்த, அக்னி, பிரம்மாண்ட, பிரம்ம
வைவர்த்த, மார்க்கண்டேய, பவிஷ்ய, பிரம்ம, விஷ்ணு, பார்க்கவ, கருட, பத்ம, வராக, நாரத மற்றும் வாமன புராணங்கள் ஆகும்.
புராணங்களில் ஐந்து முக்கியக் கூறுகள் அல்லது இலக்கணங்கள் காணப்படுகின்றன. அவை: 1. சர்க்கம் (படைப்பின் தோற்ற
வரிசை), 2. பிரதிசர்க்கம் (பிரளயம் அல்லது காலக் கணக்கீடு), 3. வம்சம் (அரச வம்சாவளி), 4. மன்வంతరం (பல்வேறு
காலப்பகுதிகளின் முக்கிய நிகழ்வுகள்), 5. வம்சானுசரிதம் (ஆதி அரசர்கள் அல்லது மன்னர்களின் வரலாற்றுக் குறிப்புகள்).
பதினெட்டு சமஸ்கிருதப் புராணங்களும் ஒடியா மொழியில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளன.
அதுமட்டுமின்றி, ஒடியா மொழியிலேயே இயற்றப்பட்ட பல மூலப் புராணங்களும் உள்ளன. ஒடியா புராணங்களை இயற்றிய
கவிஞர்களுள் ‘ஆதிகவி’ சரள தாசர் முதன்மையானவராகத் திகழ்கிறார்.
சமஸ்கிருத மொழியில் இரண்டு மாபெரும் காவியங்கள் (மகா காவியங்கள்) உள்ளன; அவை: இராமாயணம் மற்றும் மகாபாரதம். இவை முறையே ஆதிகவி மகரிஷி வால்மீகி மற்றும் வேத வியாசரால் இயற்றப்பட்டவையாகும்.
இவ்விரு காவியங்களும் “இதிகாசம்” (வரலாற்றுப் பதிவு) எனும் வகையின் கீழ் வகைப்படுத்தப்படுகின்றன. மகரிஷி வியாச தேவா நான்கு வேதங்களைத் தொகுத்தார், பதினெட்டு புராணங்களை இயற்றினார்,
ஆனால் இன்னும் அதிருப்தி அடைந்தார். தேவர்ஷி நாரதரின் ஆலோசனையின் பேரில் கடைசியாக ஸ்ரீமத் பாகபத மஹாபுராணம் எழுதினார், இது ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் லீலைகள் பற்றிய ஒரு கலைக்களஞ்சியமாகும், அவர் ஸ்ரீமத் பாகபத்தில் விவரிக்கப்பட்டுள்ளபடி அனைத்து அவதாரங்களிலும் அவதாரம் எடுத்தார். ‘க்ருஷ்ணஸ்து பகபான் ஸ்வயம்’.
ஜகந்நாதர் ஸ்ரீகிருஷ்ணராகவும் கருதப்படுகிறார். அவர் அவதாரி-அவதாரம். ஒடியா வக்த கவி திபாகர் தாசா ஒரு படி மேலே சென்று, ‘ஜகன்னாதர் பதினாறு காலா (பாகங்கள்) என்றும் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் ஒரு காலா (பாகம்) என்றும் விவரித்தார்.
அதாவது ஸ்ரீகிருஷ்ணர் ஆன்மிக சக்தியில் ஜகந்நாதரின் பதினாறில் ஒரு பங்கு. திபாகர் தாஸ் கூறியதாவது:
“ஜகன்நாத் ஜெ ஷோலா காலா தன்ஹு காலே நந்தா பாலா
கலாகு ஷோலா கலா கரி கோபே பிஹாரே நர்ஹரி”.
ஜகந்நாதரும் ‘புருஷோத்தம்’ மற்றும் அவரது க்ஷேத்திரம் (குடியிருப்பு / வசிக்கும் இடம்) புருஷோத்தம் அல்லது பேச்சுவழக்கில் ஒடியா புரோஸ்தம் ஆகும். ‘புருஷோத்தமா’ என்பது வேதப் பெயர். ஜகன்னாத் என்பது பௌத்த பெயர்.
மேற்கு ஒடிசாவின் சம்பல்பூர் பகுதியுடன் அடையாளம் காணப்பட்ட ‘சமலா’ என்ற அரசர் இந்திரபூதி பஜ்ரயானி பௌத்த நூலான ‘ஞான சித்தி’யை இயற்றியவர். இது ‘ஞான சித்தி’யில் விவரிக்கப்பட்டுள்ளது: “ப்ரணிபத்ய ஜகந்நாதம் சர்ப ஜின பரர்ச்சிதம்”.
எனவே, ஜகந்நாதர் ஜகத்தின் நாதராக இருக்கிறார், அதாவது பிரபஞ்சத்தின் அதிபதி – ‘பரம் பிரம்மா’. உயர்ந்த முழுமையான உண்மை – ‘சத்-சித்-ஆனந்த் ஸ்வரூப்’.
ஜகன்னாதர் ஒடியா தேசத்தின் ‘தேசிய தெய்வம்’. உத்ரா தேச ஒடிசா / உட்கலின் பேரரசர் அல்லது மன்னர். எனவே, ‘ஸ்ரீக்ஷேத்ரா’ மற்றும் ஸ்ரீ ஜகந்நாதம் ஆகியவை சமஸ்கிருதம் மற்றும் ஒடியா புராணங்களில் வெவ்வேறு காலங்களில் இயற்றப்பட்டவை: பண்டைய, இடைக்காலம் மற்றும் நவீனம் ஆகிய இரண்டிலும் குறிப்பிடப்படுவது மிகவும் வெளிப்படையாக தவிர்க்க முடியாதது.
இங்கு, ஒடியா புராண நூல்களில் விவரிக்கப்பட்டுள்ளவாறு, ‘ஸ்ரீ ஜகந்நாதர் மற்றும் ஸ்ரீக்ஷேத்திரம்’ குறித்த விவாதத்திற்கு மட்டுமே நாங்கள் எங்களை வரம்பிற்குட்படுத்திக்கொள்ள விரும்புகிறோம்.
முந்தைய பத்தியில் சுட்டிக்காட்டப்பட்டவாறு, ஒடியா புராணங்களை இயற்றியவர்களுள் சரள தாசர் முதன்மையானவர் ஆவார். கி.பி. 1435-இல் சூரிய வம்சத்தை (Solar Dynasty) நிறுவிய கஜபதி கபிலேந்திர தேவரின் சமகாலத்தவர் இவர். கபிலேந்திரர் தனது பேரரசை கங்கை நதியிலிருந்து கோதாவரி நதி வரையிலும், அதற்கும் அப்பால் கிருஷ்ணா மற்றும் காவேரி நதிகள் வரையிலும் விரிவுபடுத்தினார்.
கபிலேந்திரர் ஒரு அரச வம்சத்தை நிறுவினார்; இவ்வம்சம் மூன்று கஜபதிகளின் (கபிலேந்திரர், புருஷோத்தமர் மற்றும் பிரதாபருத்ரர்) ஆட்சியின் கீழ் திகழ்ந்தது. இவர்கள் தங்கள் பேரரசில் சமஸ்கிருதத்துடன் இணைந்து ஒடியா மொழி மற்றும் இலக்கியத்தின் செழிப்புக்கும் மேம்பாட்டிற்கும் தங்களை அர்ப்பணித்துக்கொண்டனர்.
சொல்லப்போனால், கபிலேந்திரரே ஒரு ஒடியா பேரரசின் நிறுவனர் ஆவார். ஒடியா மொழியானது வளர்ந்து, அப்பேரரசின் ஆட்சிமொழி எனும் அந்தஸ்தைப் பெற்றது.
சரள தாசர் ஒரு மிகச்சிறந்த, வளம்மிக்க கவிஞர் ஆவார். மகாபாரதம், விலங்க ராமாயணம் மற்றும் சண்டி புராணம் போன்ற புராண நூல்கள் இவரால் இயற்றப்பட்டுள்ளன. முன்னரே குறிப்பிடப்பட்டவாறு, வியாசரின் சமஸ்கிருத மகாபாரதம் ஒரு ‘இதிகாசம்’ ஆகும்.
ஆனால் சரளரின் மகாபாரதம் ஒரு ‘புராணம்’ ஆகும்; ஏனெனில் இது ஒரு புராண வடிவத்திலேயே எழுதப்பட்டுள்ளது. இருப்பினும், வியாசரின் மகாபாரதமே சரள தாசருக்கு உத்வேகத்தின் ஊற்றாகவும், இந்த பிரம்மாண்டமான மற்றும் மகத்தான புராணத்தை இயற்றுவதற்கான அடிப்படை கருப்பொருளாகவும் அமைந்தது;
இது ஒரு செவ்வியல் படைப்பாகத் திகழ்கிறது. இப்படைப்பை மிகவும் விரிவானதாகவும், தனித்துவமானதாகவும், அதே சமயம் தனது சமகால ஒடிசாவின் மண், விலங்குகள் மற்றும் தாவரங்கள், மற்றும் முழு கஜபதி பேரரசின் போர்முறை, அரசியல்,
சமூக மற்றும் கலாச்சாரச் சூழலுக்கு நெருக்கமானதாகவும் அமைத்திட, இவர் பல தொன்மங்கள், நாட்டுப்புறக் கதைகள், நிகழ்வுகள், சுவையான துணுக்குகள் மற்றும் கற்பனைக் கதைகளைச் சேர்த்துப் புகுத்தியுள்ளார்.
கஜபதி கபிலேந்திர தேவர் இவரை ‘முதல் சேவகர்’ (First Servitor) என்று அறிவித்தார்.
