நான் அன்பைப் பயிற்சி செய்கிறேன். நான் தினமும் உட்கார்ந்து அன்பைப் பற்றி சிந்திக்கிறேன். கனிவாகவும், மென்மையாகவும் இருக்க பயிற்சி செய்கிறேன். மற்றவர்களிடம் கவனம் செலுத்த என்னை நானே கட்டாயப்படுத்துகிறேன்.
ஆனால் அது அன்பு அல்ல, இல்லையா?
மனிதகுலத்தின் ஒற்றுமை அவசியம் என்று நான் நினைக்கிறேன், அன்புதான் அதற்கு ஒரே வழி; அந்த அன்பைப் பெற, நான் பயிற்சி செய்ய வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்.
ஒரு இயந்திரத்தைப் போல நான் பயிற்சி செய்ய வேண்டும்; அப்படி பயிற்சி செய்வதற்கு நான் ஒவ்வொரு நாளும் அதைப் பற்றி சிந்திக்க வேண்டும்.
ஆனால் சிந்தனை, பழையதாக இருப்பதால், ஒருபோதும் புதிதாக ஒன்றை உருவாக்க முடியாது.
அன்பு எப்போதும் புதியது.
அதுதான் அதன் அழகு.
