சேவலின் குரலும் பக்தனின் உயிரும்
முன்னொரு காலத்தில், செந்தூர் கடலோரப் பகுதியில் சிவதாசன் என்ற தீவிர முருக பக்தர் வாழ்ந்து வந்தார். அவர் தினந்தோறும் கடலில் நீராடிவிட்டு, முருகப்பெருமானின் திருநாமத்தைச் சொல்லி வழிபடுவதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார்.
ஒருமுறை, அவர் அடர்ந்த காட்டின் வழியாகப் பயணம் செய்ய வேண்டியிருந்தது. பொழுது சாய்ந்துவிட்ட நிலையில், வழி தெரியாமல் காட்டின் நடுவே சிக்கிக் கொண்டார். அந்த காட்டில் கொடிய மிருகங்கள் நடமாட்டம் அதிகம் என்பதால், பயத்தில் அவர் ஒரு பெரிய மரத்தின் அடியில் அமர்ந்து “முருகா! நீயே துணை” என்று மனமுருக வேண்டினார்.
அப்போது, அந்தப் பகுதியில் பசியோடு அலைந்து கொண்டிருந்த ஒரு புலி, சிவதாசனைக் கண்டதும் அவரைத் தாக்க மெதுவாகப் பதுங்கி வந்தது. புலி நெருங்கி வருவதை அறியாத சிவதாசன், கண்களை மூடி தியானத்தில் இருந்தார்.
சரியாக அந்த நொடியில், எங்கிருந்தோ ஒரு பிரம்மாண்டமான சேவலின் குரல் “கொக்கரோக்கோ…” என்று இடிமுழக்கம்போல் அந்த காடு அதிரும்படி ஒலித்தது. அந்தச் சத்தம் சாதாரண சேவலின் சத்தமாக இல்லை; ஒரு தெய்வீக அதிர்வை உண்டாக்கியது.
அந்தச் சத்தத்தைக் கேட்டு மிரண்டு போன புலி, ஏதோ ஆபத்து என்று நினைத்து வந்த வழியே ஓடி மறைந்தது. சத்தம் கேட்டு கண்விழித்த சிவதாசன், அருகில் ஒரு அழகான சேவல் நின்றிருப்பதைக் கண்டார். அந்த சேவலின் கண்கள் தீர்க்கமாகவும், அதன் தோற்றம் கம்பீரமாகவும் இருந்தது.
சிவதாசன் அந்தச் சேவலைப் பின்தொடர்ந்து நடந்தார். சிறிது தூரம் சென்றதும், அந்தச் சேவல் மறைந்துவிட்டது. ஆனால், அவர் நின்றிருந்த இடம் காட்டின் எல்லையாகவும், அங்கிருந்து திருச்செந்தூர் கோபுரத்தின் விளக்குகள் தெரிந்தன.
தன்னைச் சேவல் வடிவில் வந்து காத்தது முருகப்பெருமானின் வெற்றிச் சேவலே என்பதை உணர்ந்த சிவதாசன், கண்ணீர் மல்க முருகனை வணங்கினார்.
நீதி: உண்மையான பக்தியுடன் அழைப்பவர்களை, இறைவன் ஏதோ ஒரு உருவில் வந்து நிச்சயம் காப்பார். சூரபத்மனையே தன் கொடியில் சேவலாக வைத்திருக்கும் முருகன், அஞ்சும் பக்தர்களுக்கு அச்சம் போக்க அந்தச் சேவலையே தூது அனுப்புவார்.
