காலத்தை அளந்த கோவில்

காலத்தை அளந்த கோவில்

“கடிகாரம் கண்டுபிடிக்கப்படுவதற்குப் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னால்… வான்வெளித் தொலைநோக்கிகள் உருவாவதற்கு

முன்னால்… ஏன், ஒரு வருடம் என்பது முன்னூற்று அறுபத்தைந்து கால் நாட்கள் ($365.25$) என்பதை ஐரோப்பா கண்டறிவதற்குப் பல

காலத்திற்கு முன்னால்…

இந்தியாவின் தென்கோடியில், கடலும் வானமும் முத்தமிடும் இடத்தில் ஒரு மகா அதியசக் கோவில் எழுந்தது. அதுதான் பத்மநாப

சுவாமி கோவில். அனந்தன் எனும் பாம்பின் மீது நித்ய உறக்கத்தில் ஆழ்ந்திருக்கும் அந்தப் பெருமானின் கோவில், வெறும்

பக்திக்கான இடம் மட்டும் அல்ல; அது கல்லால் செதுக்கப்பட்ட ஒரு மகா கால இயந்திரம்!”

பகுதி 1: நாட்களை எண்ணும் தூண்கள்:

கோவிலின் நீண்ட பிரகாரத்திற்குள் நுழைந்து பாருங்கள். உங்கள் முன்னே முன்னூற்று அறுபத்தைந்து தூண்கள் கம்பீரமாக நிற்கும்.

அவை பேசாது, அசையாது… ஆனால் அவை காலத்தை எண்ணிக் கொண்டிருக்கின்றன.

ஒவ்வொரு காலையிலும் சூரியன் கிழக்கில் உதிக்கும்போது, அதன் ஒளி கிழக்கு வாசல் வழியாக உள்ளே நுழைந்து, ஒவ்வொரு

நாளும் சரியாக ஒரு தூணைத் தொடும். ஒரு நாளைக்கு ஒரு தூண் வீதம், ஒரு வருடத்தின் $365$ நாட்களையும் அந்தத் தூண்கள்

எண்ணுகின்றன.

ஆனால், அங்கே ஒரு ‘கால் தூண்’ (Quarter Pillar) உண்டு. அது மிகச் சிறியது, மறைவாக இருக்கும். மூன்று வருடங்களாக அந்தத் தூண்

நிழலிலேயே இருக்கும். ஆனால் நான்காவது வருடம், அதாவது லீப் வருடத்தில் (Leap Year) மட்டும், சூரியனின் கதிர்கள் அந்தத் தூணை

முழுமையாக ஒளிரச் செய்யும்.

ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே நம் முன்னோர்கள், ஒரு சூரிய வருடம் என்பது வெறும் $365$ நாட்கள் அல்ல, அதில் கூடுதலாக $6$

மணி நேரம் இருக்கிறது என்பதை கல்லிலேயே கணக்கிட்டு விட்டார்கள்!

பகுதி 2: இறைவனின் திருவடியைத் தொடும் சூரியன்:

வருடத்தில் இரண்டு முறை சூரியன் ஒரு அதிசயத்தைச் செய்கிறது.

• மார்கழி 22 (Winter Solstice): சூரிய கதிர்கள் கருவறைக்குள் நுழைந்து, பள்ளி கொண்ட பெருமாளின் இடது பாதத்தில் சரியாகப் படும்.
• ஆனி 21 (Summer Solstice): அதே சூரிய ஒளி விலகி வந்து பெருமாளின் வலது பாதத்தைத் தொடும்.
• விஷு (Equinox): இரவும் பகலும் சமமாக இருக்கும் நாளில், சூரிய ஒளி சரியாகப் பெருமாளின் பெருவிரலில் படும்—இடதுமில்லை, வலதுமில்லை, சரியாக மையத்தில்!

இதற்கு எவ்வளவு துல்லியமான கணிதம் தேவைப்பட்டிருக்கும் என்று யோசித்துப் பாருங்கள். இது வெறும் பக்தி இல்லை; இது மிக

உயர்ந்த நிலப்பரப்பு மற்றும் வானியல் அறிவியல்!

பகுதி 3: கதவுகள் இல்லாத 49 வாசல்கள்:

கோவிலின் கோபுரத்தைப் பாருங்கள். அது ஏழு அடுக்குகள் கொண்டது. நம் முன்னோர்கள் அந்த வரைபடத்தை ஒரு மலையைப்

போலச் செதுக்கினார்கள். அது உங்கள் முதுகெலும்பின் வரைபடம்!

கீழே இருப்பது மூலாதாரம், மேலே இருப்பது உச்சி. இந்த ஏழு அடுக்குகளிலும், ஒவ்வொரு அடுக்கிற்கும் ஏழு ஜன்னல்கள் வீதம்

மொத்தம் நாற்பத்தொன்பது ஜன்னல்கள் உள்ளன. ஆனால், இந்த ஜன்னல்களுக்குக் கதவுகளோ, திரைகளோ, கண்ணாடியோ

கிடையாது. அவை எப்போதும் திறந்தே இருக்கின்றன.

இதன் தத்துவம் என்ன? ஒரு மனிதன் அறிவில் விழிப்படையும்போது, அவனுடைய புலன் வாசல்கள் (49 வாசல்கள்) கதவுகள் இன்றித்

திறந்திருக்க வேண்டும். எதையும் தடுக்கக் கூடாது, எதையும் ஒதுக்கக் கூடாது. உலகம் முழுவதையும் அப்படியே வரவேற்கும் ஒரு

விழிப்புணர்வு அது.

பகுதி 4: மழையிலும் நனையாத கருவறை:

கேரளாவில் அடைமழை பெய்யும்போது, காற்று பலமாக வீசும். கோபுரத்தில் இருக்கும் நாற்பத்தொன்பது ஜன்னல்களும் திறந்தே

இருந்தாலும், கருவறைக்குள் மட்டும் ஒரு சொட்டுத் தண்ணீர் கூடப் போகாது!

இது எப்படி சாத்தியம்? கோவிலின் வடிவமைப்பு அப்படிப்பட்டது. வெளிப்புறக் காற்றிற்கும் உட்புறக் காற்றிற்கும் இடையே ஒரு

அழுத்த வேறுபாட்டை உருவாக்கி, ஒரு ‘வெற்றிடத் தடையை’ (Vacuum Barrier) நம் முன்னோர்கள் உருவாக்கினார்கள். இது மழையை

உள்ளே நுழைய விடாது.

உள் ரகசியம்: வெளியுலகில் போராட்டங்கள் எனும் மழை பெய்தாலும், உங்கள் உள்ளே இருக்கும் ‘சித்சபை’ (கருவறை) எப்போதும்

நனையாமல், அமைதியாக இருக்க வேண்டும் என்பதையே இந்தக் கோவில் போதிக்கிறது.

பகுதி 5: பாம்பு உங்கள் எதிரி அல்ல:

கருவறைக்குள் பத்மநாப சுவாமி ஆதிசேஷன் மீது படுத்திருக்கிறார். அந்த பாம்பிற்கு ஐந்து தலைகள். அது இறைவனின் காலடியில் இல்லை; அது இறைவனின் மொத்த உடலையும் தாங்கிக் கொண்டிருக்கிறது.

நூற்றாண்டுகளாக நமக்குச் சொல்லிக் கொடுக்கப்பட்டது என்ன? ‘பாம்பு’ என்பது கீழே சுருண்டு கிடக்கும் ஒரு சக்தி, அதை நாம் அடக்கி மேலே கொண்டு வர வேண்டும் என்று. ஆனால் இந்தக் கோவில் வேறொரு ரகசியத்தைச் சொல்கிறது:

பாம்பு உங்கள் எதிரி அல்ல; அது உங்கள் ஆதாரம்!

உங்கள் முதுகெலும்புதான் அந்த நாகம். உங்கள் விழிப்புணர்வுதான் அந்தப் பெருமான். நீங்கள் உங்கள் முதுகெலும்பை (பாம்பை) எதிரியாக நினைக்காமல், அதன் மீது நம்பிக்கை வைத்துச் சாயும்போதுதான், உங்களுக்குள்ளே இருக்கும் அந்தப் பேரறிவு விழித்துக் கொள்ளும்.

பகுதி 6: நம் காலத்துச் சாட்சிகள்:

1. விழித்தெழுந்த ராஜதந்திரி:

செப்டம்பர் 23, 2026 அன்று அதிகாலையில் சசி தரூர் அந்தக் கோவிலின் முன் நின்றார். அவர் ஒரு பக்திமானாக வரவில்லை; ஒரு நவீன மனிதனாக வந்தார். சூரியன் உதித்து, கோபுரத்தின் ஒவ்வொரு ஜன்னல் வழியாக வரிசையாக ஒளி உள்ளே நுழைவதைக் கண்டு வியந்தார். அவர் சொன்னது இதுதான்: “இதற்கு இன்றைய தொழில்நுட்பம் தேவையில்லை, நம் முன்னோர்களின் துல்லியமான கணிதமே போதுமானதாக இருந்திருக்கிறது. இது அதிசயம் இல்லை, இது நுட்பம் (Precision)!”

2. உண்மையை உளவு பார்த்த அதிகாரி:

உளவுத்துறையில் பணியாற்றி ஓய்வு பெற்ற டாக்டர் அலெக்சாண்டர் ஜேக்கப் எனும் கிறித்தவ அதிகாரி ஒரு கேள்வி கேட்டார். அவர் பல ஆண்டுகளாக இந்தக் கோவிலை ஆய்வு செய்தவர். “ஒரு வருடம் என்பது 365 கால் நாட்கள் என்பதை ஐரோப்பா 1554-ல்தான் கண்டுபிடித்தது. ஆனால் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே இந்தக் கோவிலில் அது செதுக்கப்பட்டிருக்கிறது. இதை எத்தனை இந்துக்கள் அறிவார்கள்?” என்று வேதனையோடு கேட்டார்.

“இந்தக் கோவில் வெறும் கற்களால் ஆனது அல்ல; அது உங்கள் உடலின் வரைபடம். உங்கள் முதுகெலும்புதான் ஏழு அடுக்குக் கோபுரம். உங்கள் மூச்சுதான் அந்தச் சூரியன். நீங்கள் உங்கள் ஜன்னல்களைத் திறந்து வைத்து, உங்கள் முதுகெலும்பை நம்பி ஓய்வெடுத்தால், உங்களைச் சுற்றி என்ன மழை பெய்தாலும் உங்கள் உள்ளே இருக்கும் கருவறை எப்போதும் அமைதியாகவும், காய்ந்தும் இருக்கும்!”.